Alessandra Pizzini przyprowadza do nas wiosnę. I to wcale nie tylko kolorystycznie. Mam wrażenie, że bezpretensjonalnością prac, iście pollockowskim podejściem do żywotności gestu budzi swobodę i zabawę.
Alessandra Pizzini wakes spring up. Not only by using colors, but mainly because of the feeling of non-pretentiousness I get from her works with a Pollock like attitude towards expression.
Broszki Emily Watson zwróciły moją uwagę ciekawym rozwiązaniem motywu graficznego. Oto bowiem z malarstwa emalią wynikają kontynuacje w innym tworzywie, choćby było ono tylko koralikami. Te broszki to już nie tylko emalia, bardziej lub mniej udane malarstwo. To kompozycja interakcji, ciągłość przyczyny i skutku, taka opowieść o wychodzeniu z obrazu.
Emily Watsons' brooches caught my attention with the way she continues the graphic motif. It's not just enamel but a way to go out of a painting by telling a multilingual story.
Stowarzyszenie Twórców Form Złotniczych (w osobie Mariusza Pajączkowskiego) prowadzi zbiór ankiet przygotowanych przez Michała Gradowskiego. Ankiety te gromadzą dane o złotnikach (żyjących i nie) działających w Polsce po 1945 roku oraz o instytucjach zajmujących się wytwarzaniem przedmiotów o charakterze artystycznym z materiałów szlachetnych (np. ze srebra). Więcej do przeczytania tutaj>>
A ja za Michałem Gradowskim, który z kolei za Wyspańskim, mam nadzieję, że będzie Wam się chciało chcieć.
Virginie Bois zaprojektowała pierścionki, które nie są tylko projektami. Sztuka dla sztuki, forma dla formy, ale zdarza się, że prace niosą ze sobą pewien ładunek emocjonalny, bądź nawet nieswiadomie dla ich autora, wywołują emocje w odbiorcach.
Te pierścionki mnie rozczulają. Nieskupiając się na fotografiach, na których twarze rozmawiają, ujęcie jednego z pierścionków na palcu, wtopionego w fale dłoni sprawia, że poza formą dostrzegam emocje; że nimi on przemawia, a nie wystudiowanym projektem.
Virginie Bois designed rings that stand for not only a designed form but also emotions added. Not focusing on the photo where faces talk, but on the one on a hand, where the ring holds the finger, I must say that emotions are more important there. And this additional information happens to be play the first role in jewellery design.
Pani Jadzi.
Uwielbiam klimatyczne miejsca, których klimat nie wynika z wystudiowanej architektury wnętrz, a z samoistnego przełożenia osobowości osoby użytkującej dane miejsce na nastrój wnętrza.
I tak Pani Jadzia jest warszawską ostoją złotników, ratując ich skomplikowanymi procedurami złocenia ich co i rusz kolejnych biżuteryjnych wymysłów. Wszelkie tajemne mikstury/kable/pojemniki mieszczą się w pomieszczeniu, do którego prowadzi długi, niemalże sterylnie biały korytarz Instytutu Mechaniki Precyzyjnej.
Podobno każdy, kto pozna Panią Jadzię, opowiada o Pani Jadzi kolejnym osobom. I tego się nie da uniknąć.
Zdecydowanie potwierdzam.
Pani Jadzi nie ma na zdjęciach, są za to uchwycone chwile z dzisiejszego poranka.
O takich miejscach warto opowiadać.
I adore places, where the atmosphere is set not by an interior designer, but it results from the owners character. Mrs. Jadzia has her studio in Warsaw and she offers gilding.
Artur Hash i jego nowa książka (do kupienia tutaj)
Artur Hash and his new book (buy it here)
Wyższa Szkoła Sztuki i Projektowania w Łodzi wraz ze Stowarzyszeniem Twórców Form Złotniczych organizuje w dniach 30 czerwca - 12 lipca drugie wakacyjne warsztaty wiedzy złotniczej, projektowania i realizacji biżuterii srebrnej.
Więcej >>
19.05-24.05.2008
KUNSTHØJSKOLEN
(Holbæk, Dania)
Warsztaty prowadzone przez Hilde de Decker.
Więcej/more
I like to invite people to present their thoughts and works in the context of daily life, to open up a new perspective on their creative process.
Hilde de Decker.
...potrwa wystawa The Enamel Experience (27.02.2008 - 30.03.2008) w Galerii Velvet Da Vinci w San Francisco. Trochę inne przykłady użycia emalii niż w dwóch poprzednich postach.
It's just 5 days to the final day of the Enamel Experience exhibition in Velvet da Vinci Gallery in San Francisco.
Z reguły nie zamieszczam postów o projektach, których autorzy nie posiadają własnej strony internetowej. Taki mały ban-ał.
Łamanie, do tego własnych zasad bywa jednak czasem nie tyle nie do uniknięcia, co przyjemne.
Czerwień powyższej pracy (z doskonale dobranym tłem, a przecież tło zdjęcia to także kolor ubrania, w rozumieniu przyszłościowo-funckjonalnym) z jej graficznym rozegraniem formy nie pozwala mi oderwać od niej wzroku.
Therese Hilbert w Klimt02
Basically I don't write about projects which authors don't have their own web page. But crossing boundaries can be even funnier when you set these boundaries. Therese Hilbert work with its' color and graphic form makes me stare and stare at it.
A na pewno tym, czego zawsze potrzeba, jest pomysł.
Szczypta przymrużenia oka i wyobraźni z talentem, i mamy graficzne elementy z rozbrojonego korka od szampana.
Gitte Nygaard
It isn't a lot what we often need. Just a bit of idea and creation and we result with graphic jewelry items from champagne cage.
Gitte Nygaard
Na fotografiach z Museum of Contemporary Craft z poprzedniego posta mozna zobaczyć pewnego Pana, który z uśmiechem bawi się tymi oto rzeczami, które teraz prezentuję. Pozostawia na pewno zupełnie inne wrażenie niż wystudiowane fotografie. Nie wartościując oczywiście — takie też są niezbędne.
Masako Onodera
On the photographs from the Museum of Contemporary Craft from the previous post, you can notice a man paying with these jewellery items. He leaves a certainly different impression from the photos I present now, but nevertheless — both are needed.
Masako Onodera
Museum Of Contemporary Craft (Portland, Oregon) przypomina: biżuteria to nie tylko suche gabloty, wysmakowane fotografie czy wernisaże z popijanym winkiem. Biżuteria jest dla ludzi i to oni tu są najważniejsi — to, jak się w niej czują, jak ja noszą, co sobą wyrażają w danym przedmiocie. Od tych zdjęć z akcji Touching Warms the Art nie mogę się oderwać. Zabawa, dotyk, sprawdzanie.
Wg mnie takie przedsięwzięcia nie tylko zwracają uwagę na odbiorcę, one go oswajają z rzeczami, których być może czasem się boi, wstydzi, nie rozumie.
Museum Of Contemporary Craft (Portland, Oregon) reminds us: jewelry is not only about the item, it's mainly about the wearer and how he feels in jewelry, how he wears it, what he expresses in it.
Biżuteria, jak już się dowiedzieliśmy z Telewizji (patrz: Durnostojka Pieńkowskiej), bywa także przedmiotami niesłużącymi do ozdoby, ani nawet do noszenia.
Caroline Gore wyszła z przedmiotami biżuteryjnymi w miasto. Otworzyła przestrzeń świadomości Włochów (tam działała) dla drobnych ożywczych działań biżuteryjnych w złocie i w srebrze.
Jewellery doesn't necessarily have to mean pieces that are wearable. Caroline Gore let her jewellery (silver and golden) go on the street and function on their own.
Często bywa, że to, co nam się podoba, to, co chcemy, by nas zdobiło, wcale nie jest lekkie i przyjemne w użytkowaniu. Czego się nie robi, dla bycia piękną/ym... Tutaj mamy inny nieco przykład: puste w środku miedziane kule owinięte wokół szyi niczym moherowy szal na zimę. Sprawiają wrażenie sporo cięższych, niż w rzeczywistości są, choć do najlżejszych przedmiotów użytkowych z pewnością całość naszyjnika nie należy.
Catarina Hällzon
It often happens that the item we want to wear as a jewellery piece isn't comfortable to wear.
Here we have a slightly different example: cooper spheres, rolled over like a scarf, seem to be much more heavier that they are.
Catarina Hällzon
Gąbka? Nie gąbka? Kolejna zabawa, którą cenię – wyciąganie z danego tworzywa innego, co sprawia, że od razu pytamy: to złoto? Niemożliwe.
Peter Bauhuis
A sponge? Or not a sponge? It's another game with material that I like – to push a metarial to its' limits, to give an impression of another material.
Peter Bauhuis
Nowa książkowa pozycja, Otto Künzli – wykładowcy na Monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych. Ten Szwajcarski złotnik wykłada w Monachium od 1991 roku. Niniejsza książka jest zbiorem ponad 1000 fotografii prac studentów Otto Künzli, wzbogaconym o eseje Maribel Königer, Ellen Maurer Zilioli i samego Otto Künzli i wstęp Floriana Hufnagla.
Florian Hufnagl (ed.)
The Fat Booty of Madness
The Jewellery Department at the Academy of Fine Arts Munich
520 pages, 21 x 27.5 cm, over 1,000 colour illustrations. Hardcover with tactile cover.
Text in German and English
75 EUR
Zamówic można tu.
You can order it here.
Read more here.
Martin Papcún stworzył kilka kolekcji biżuterii, które wiele łączy i jednocześnie dzieli. To, co je łączy, interesuje mnie najbardziej: poszukiwanie materiału. Nie widać, by Papcún ograniczał sam siebie do jakiejkolwiek techniki. To, co jego pomysł najlepiej wyrazi, staje się momentalnie jego tworzywem. I to cenię – otwieranie kolejnych klapek samemu sobie, zaskakiwanie samego siebie. Nie da się bowiem przewidzieć, jakiego materiału będzie wymagał następny pomysł.
Tutaj przedstawiam po jednej pracy z czterech różnych kolekcji Martinna Papcúna.
Martin Papcún created several collections of jewellery pieces that have and have not a lot in common. This, what they have in common, interests me most, since as far as I am concerned it's all about the need to search for a material. Papcún doesn't seem to limit himself to any of these, pointing that each idea may bring you to an unexpected material. Here you have one example of for of his collections I like.
do rutynowych działań blogowych: Ashley Vick bawi się organicznością pierścionków i broszek na różne sposoby: glina z włóczką, brąz czy wosk. Za każdym razem pozostawia podobne, ciekawe wrażenie bilologicznej struktury.
Comming back to the blogs earth: Ashley Vick plays with ring and brooches structure. Yarn with clay or bronze, wax always stay with the same organic result.
Muszę się przyznać, że jako osoba generalnie o spokojnym usposobieniu z dodatkiem cierpliwości i wyrozumiałości, często niestety zostaję doprowadzona do utraty panowania nad własnym spokojem przez tematycznie rzecz ujmując — projektantów biżuterii. Nie rozumiem bowiem unikania (świadomego czy też nie) przez owych tak ważnego w dzisiejszym świecie medium, jakim jest internet. Strach przed kopiowaniem pomysłów to jedno, a chociaż minimalna droga kontaktu to drugie.
Dlatego też z tak wielką przyjemnością ogłaszam powstanie nowej strony Pawła Kaczyńskiego.
Strona wizualnie w klimacie biżuterii, merytorycznie zawiera wszystko (prócz może zdjęcia Pawła "Bachusa" Kaczyńskiego, ale to już u mnie na blogu :), co niezależny odbiorca chciałby wiedzieć: począwszy od wystaw, nagród zdobytych, zarys biograficzny, poprzez galerię zdjęć prac a skończywszy na kontakcie do autora. A ja jako odbiorca, czuję się szanowana.
I must admit to being pushed to limits by several jewellery designers. I am a rather calm person, but when I realize that a jewellery designer doesn't have his/her own web page, I really wonder why, since the internet stands for a basic communication nowadays!
Thus with my great pleasure I present you a new Paweł Kaczyński web page.
It has all a good web page requires.
Grupa Sześć (w składzie: Bogumił Bytomski, Arek Wolski, Marcin Tymiński, Krzysztof Roszkiewicz i Paweł Kaczyński) i Goście (w składzie: Andrzej Boss, Jarek Westermark, Jasiek Suchodolski, Sławomir Fijałkowski, Antek Zaremski) zorganizowała w Sopocie wystawę pt.: Gra. Wystawa w klubie Sfinks miała swoja oprawę audio-wizualną, którą możecie poczuć na filmie pt: "Kręcę Film — Odejdź!" Jaśka Suchodolskiego. U mnie kilka zdjęć.
Od góry:
– Marcin Tymiński
– Sławomir Fijałkowski
– Paweł Kaczyński
– Jasiek Suchodolski
– Jarek Westermark
– Bogumił Bytomski
– Arek Wolski x2
– Antek Zaremski
– Andrzej Boss
– Krzysztof Roszkiewicz
The Group Six (Bogumił Bytomski, Arek Wolski, Marcin Tymiński, Krzysztof Roszkiewicz i Paweł Kaczyński) and Guests ( Andrzej Boss, Jarek Westermark, Jasiek Suchodolski, Sławomir Fijałkowski, Antek Zaremski) organized an exhibition in Sopot. Here are some photos. Have a look on Jasiek Suchodolski movie to feel the atmosfere of this vernisage.
Jako relację z Amberifu przedstawiam portrety niektórych projektantów biżuterii z biorących udział w Targach Gdańskich, "w sosie własnym", czyli we własnej biżuterii. (Klik na foto powiększa foto)
As a short review of Amberif let me present photographs of some jewellery designers that took part in Amberif. They wear their jewellery. (click on the photo to zoom it in)
Dużo kolorów, kształtów, form i nie wiadomo do końca od czego zacząć :) Taki impresjonistyczny ekspresjonizm Pollocka, czyli 3in1.
Jennifer Wehlacz
Tym miłym akcentem zarządzam przerwę do niedzieli, gdyż wybieram się na wspomniany Amberif. Postaram się przywieźć trochę zdjęć!
Lots of colors, shapes and forms and no idea what to begin with :) Kind of impressionist ekspresionism of Pollock - i.e. 3in1.
Jennifer Wehlacz
With this note let me begin a break till sunday, since I leave for Gdańsk and Amberif.
Założyłam kilka dni temu nową grupę na Flickr. Flickr oprócz udostępniania miejsca do zamieszczania własnych fotografii, stanowi ciekawe źródło wiedzy i znajomości. Więcej tam co prawda do oglądania niż do czytania, ale już powoli tematy, które rozpoczęłam w swojej grupie (ulubiony projektant i galerie z biżuterią) powoli się rozkręcają.
Zapraszam zatem do oglądania, czytania, rozmawiania i poznawania nowych ludzi.
Panie Przodem Flickr Group.
...że jest Wam jeszcze zimno, wiadomo – w marcu jak w garncu, to Elizabeth Yarborough spieszy z pomocą.
But if it turns out to be colder than today Elizabeth Yarboroughs' help is coming.
Płaskie malarskości w ostrych, zdecydowanych kolorach. Idzie wiosna, proszę Państwa. Dzisiaj świeci ciepłe słońce.
Rebecca Hannon i wystawa w Galerii Biró (29.02.2008-14.03.2008)
Flatten paintings in definite colors. Spring is comming, Ladies and Gentleman. Sun is shining today!
Rebecca Hannon and the exhibition in the Gallery Biró (29.02.2008-14.03.2008)
Marta Sanchez, właścicielka bloga 18kt napisała o konkursie tutaj.
Marta Sanchez wrote about the Decobazaar contest here.
We wtorek rozpędza się parodniowa lokomotywa amberifowa, ciągnąca za sobą do soboty kilka ciekawych wydarzeń:
– Witryna nowości
– Program
– Katalog Wystawców
– wernisaż wystawy Grupy Sześć
– Wystawa prac wyróżnionych w konkursie Elektronos 2008. Oto niektóre z nich:
Tak w zasadzie jako ciekawostka:
– Giampaolo Babetto (pisałam o nim/I wrote about him tutaj/here)
– Le Arti Orafe Jewellery School and Academy
– progam warsztatów/workshops programme
