W razie zainteresowania zamieszczeniem reklamy na blogu PP, proszę o kontakt na dominika[at]panieprzodem.pl
If you're interested in placing an advertisment on my blog, please contact me via e-mail dominika[at]panieprzodem.pl
C. Greenberg
Zadaniem sztuki nie jest poszerzanie granic tego, co może być za sztukę uznane, ale zwiększenie zasobu tego, co może być przeżywane jako dobra i lepsza sztuka.
Panie Przodem to blog o biżuterii, w którym nie mam zamiaru nikogo obrażać, łamać czyichś praw autorskich, deptać komuś po piętach czy bezprawnie używać jego dóbr. Jeśli jednak się zdarzyło, że uznajesz zamieszczoną informację/fotografię za łamanie prawa, proszę o kontakt.
If you believe my blog abuses your rights to the photographs/infos posted, please contact me.
W Sadomierzu miało miejsce otwarcie wystawy poświęconej biżuterii z krzemieniem pasiastym. W wystawie brali udział uczestnicy warsztatów krzemieniowych oraz osoby zaproszone, czyli Andrzej Boss i Andrzej Szadkowski. Nie znam właściwości ani kamienia ani jego obróbki. To, co zwróciło moją uwagę w pracach z tej wystawy, to dość podobne myślenie jej uczestników w pracy z tym materiałem. Jedynie kilka prac (w tym prezentowana praca autorstwa Andrzeja Bossa) wykraczała poza standardowe zastosowanie krzemienia. W tej pracy krzemień nabrał dodatkowych wartości plastycznych, co na tle pozostałych prac ją wyróżniało.
Jak to podróże kształcą: Kraków okazał się promować biżuterię polskich projektantów, projektantów współpracujących z Galerią Skarbiec w Krakowie. Oto bowiem lounge magazyn (kraków/nr 02/wiosna/czerwiec 2008/bezcenny zł) na swoich stronach zamieścił sesję zdjęciową pt. kolory światła (zdjęcia: Filip Lyszczek, Robert Bednarczyk)
A pokazali biżuterię m.in:
- Eugeniusza Salwierza
- Piotrka Małysza
- Aleksandry Mamon
- Adama Wyspiańskiego
- Alicji Wyganowskiej
- Marcina Zaremskiego
Nie zaskoczyła mnie krakowska wszechobecność, czyli jak ostatnio nazywam kolczyki ze sztuczną trawą Pawła Kaczyńskiego. I tu się znalazły :)
Przyjemnie znaleźć w komercyjnych polskich sesjach zdjęciowych zaintereswanie wychodzące poza plastiki seciówek. Choć tak napawdę przecież nie o biżuterię w tej sesji chodzi. A szkoda.
A photo session in the lounge magazine (Cracow, Poland). You can find there jewelry made by:
- Eugeniusz Salwierz
- Piotrek Małysz
- Aleksandra Mamon
- Adam Wyspiański
- Alicjia Wyganowska
- Marcin Zaremski
And of course anobviouse part of Cracow, as I call them, earrings with fake grass of Paweł Kaczyński.
It's good to see a commercial Polish photo session not involving plastic jewelry from shops like H&M etc. Although it's not about jewelry in this session.
Wciąż borykam się z kilkoma zasadniczymi problemami blogowymi, ale idzie do przodu. Panie Przodem do przodu. Ciekawe. Istniał feedburnerowski e-mail subscription form, który niestety nie działał. te osoby, które wpisały się na newslettera, nie dostawały go. Nie wnikam czemu. Zmieniłam dostawcę :) Poniżej formularz, który na stałe znajduje sie po lewej na dole. Teraz, gdy nie będę pisać codziennie przez najbliższy miesiąc, moze sie on okazać przydatny. Codzienność nowości już nie jest bowiem tak oczywista :) I still fight with some technical problems here on the blog. But first to be solved is the e-mail subscription form. Or I just hope so. Some of you, who subscribed to my newsletter didn't really get it. I don't know why. But hopefully this time it'll work. Please check out the form, which will always be placed on the left bottom.
Chyba jestem uzależniona :) A i głosy z zewnątrz, by nie zamykać bloga definitywnie, a pojawiać się tu choćby z rzadka, namawiają mnie, by Panie Przodem wciąż rozwijać bez przerw. Póki co, jednak foto nie będą pokazywane w wiekszych grupach, a pojedynczo. Może to nawet pozytywnie wpłynie na selekcję doboru tematów postów. Kto wie? Na pewno przede mną kilka zagadnień technicznych, które przy tylu obowiązkach pozablogowych mnie trochę przerażają zjadaniem czasu, ale zmierzę się. Czy to w spodniach, czy w spódnicy ;) Zaczynam od tzw tagów, czyli słów kluczowych na górze. Uczytelnieniem ich funkcji będzie ograniczenie ich ilości o połowę i wprowadzenie ich także w języku angielskim. Chwilę to potrwa... Na zachętę zostawiam Was z broszkami Jaqueline Ryan. Za niedługo pojawią się kolejne odpowiedzi na 3pytania I think I am addicted to posting here :) Although this blog requires several technical changes (as e.g. translating tags into English or finding another slide show manager etc) I am gonna write here few times a week. Let me now leave you with brooches made by Jaqueline Ryan.
Smutną, aczkolwiek mam nadzieję, że rozwojową wiadomość mam: zawieszam pisanie postów na Paniach na 1,5 miesiąca. Teraz zmuszają mnie do tego okoliczności techniczne, które nie wiem, jak szybko uda się rozwiązać pozytywnie. Następnie poświęcam się niecnym praktykom złotniczym i chcąc sie im poswięcic bez reszty, i to do tego w innym mieście, decyduję o pojawieniu się tutaj dopiero na początku sierpnia. Życzę Wam zatem ciepłych i odprężających wakacji, pełnych nowych pomysłów! I zachęcam do odwiedzania bloga Jaśka, który mam nadzieję będzie pracował za nas dwoje, mimo tych samych problemów technicznych.
I have sad news: I am obliged to quit posting on Panie Przodem (Panyeh Pshothem) for about a month or so. First due to technical problems and second to my silversmithing practice I am going to have in July. So let me wish you all a very relaxing and a full of new ideas summer. I remind you of Jasiek Suchodolski blog. I hope Jasiek will work for both of us although he will deal with the same technical problems.
Z powodu mojej uczciwości, chwilowo blog systematycznie zacznie tracić zamieszczane przez tzw pokaz slajdów fotografie w postach. Okazało się, że Flickr zezwala na zamieszczanie tylko swoich fotografii, niezależnie od tego, czy autorzy fotografii udzielili mi pozwolenia na ich zamieszczenie na tym serwisie. Powoli zatem fotografie zabieram z Flickra. Jak szybko pojawią się znów na blogu – nie wiem. To zależy od szybkiego umieszczenia ich na innym serwerze oraz znalezienia programu obsługującego pokaz slajdów z prywatnego serwera. Pictobrowser bowiem, którego do tej pory używałam, pracuje tylko z Flickrem.
Thanks to my honesty, I need to take all of my photos from Flickr, since they allow to put just your own photos there. So from now on I'll be systematically removing photos from Flickr, which results in their disapearing form my blog. I used Picturebrowser, which works with Flickr only. I don't know when exactly I will manage to put all the photos on my blog again. Sorry, but it depends on how soon I find another program working as Pictobrowser.
Na otwarciu wystawy Brylart w Galerii Yes w Poznaniu oraz na wręczeniu nagród w tym właśnie konkursie mogliśmy podziwiać wiele ciekawych prac oraz wielu projektantów we własnych ich osobach. Fotografia oddaje tłum ludzi, jaki przybył na wystawę, nie ukazuje jednak laureatów :) Laureatami zostali: I Nagroda – Norbert Kotwicki II Nagroda –Jarosław Westermark III nagroda – Kamila Rohn Wyróżnienia: – Krzysiek Roszkiewicz – Zofia i Witold Kozubscy Na zdjęciu: 1) Mariusz Pajączkowski 2) Agnieszka Piwko 3) Joanna Filipowicz 4) Tomek Żyłka 5) Rafał Kozubowicz 6) Andrzej Boss 7) Kacper Schiffers 8) Marcin Bogusław 9) Marcin Gronkowski 10) Andrzej Pacak W zasadzie, żeby samej się nie wkopywać, mogłabym zarządzić głosowanie, która z prac najbardziej przypomina już inną istniejącą :) Bo i tym razem takie się znalazły. Ale może chwilowo zejdę z tym tematem ze sceny polskiej :))) Żeby nie było, że ja już tylko o tym. Fotografie wszystkich prac zakwalifikowanych do wystawy (27 prac spośród 84) (foto by A. Serbińska, R. Teichert):
The opening of the Brylart contest in the Yes Gallery in Poznań. 1st prize – Norbert Kotwicki 2nd prize – Jarosław Westermark 3rd prize – Kamila Rohn On the photo above: 1) Mariusz Pajączkowski 2) Agnieszka Piwko 3) Joanna Filipowicz 4) Tomek Żyłka 5) Rafał Kozubowicz 6) Andrzej Boss 7) Kacper Schiffers 8) Marcin Bogusław 9) Marcin Gronkowski 10) Andrzej Pacak
Przykłady tak naprawdę można mnożyć i mnożyć. Tylko – po co? Co nowego to wnosi, oprócz możliwego wkurzenia którejś ze stron? Odebrałam kilka sygnałów po ostatnim poście o Zaremski vs Jünger, że może być to źle odebrane. A i do mnie bezpośrednio dotarły określenie cerberopodobne ;)
Otóż nie! Nie chodzi o żadne cerberowanie, o dokuczanie, szpiegowanie, wytykanie ściągactwa, matactwa, kombinowania, braku pomysłów, mierności projektów ani żadne inne. Powtarzalność pomysłów na pewnym etapie pracy jest naturalnym zjawiskiem. Im wcześniej jesteśmy na drodze odnalezienia swojego języka w biżuterii, tym pewniejsze, że nasze projekty już gdzieś na świecie istnieją. Specjalnie nie pusząc się, zrozumiałam to na swoim własnym przykładzie. Poszukując jednak sensu słowa unikat zastanawiam się, czy takowym jest biżuteria, którą robimy my, własnymi ręcami, w pojedynczych egzemplarzach, bądź niskonakładowo, wg naszego projektu. Czy może unikat to już bardzo dojrzała forma własnego wyrazu, która w autentyczności wyklucza tak bliskie zbieżności jak w prezentowanych przypadkach? Jaka zawartość wartości dodanej zdecyduje o tym, co jest nasze, a co nie do końca? Czy unikatami można nazwać dwie bardzo podobne prace wykonane na dwóch końcach świata, o których nawzajem autorzy nie wiedzieli? Czy obowiązuje prawo pierwszeństwa chronologicznego? I czy wreszcie, gdy znajdziemy pracę podobną do naszej – co z tym fantem? Dojrzałością sie wykazać namawiam. Nie obruszać, nie narzekać, nie obrażać. Niewielu spośród projektantów może poszczycić się aż taką unikatowością, a na pewno nie w bizuterii tzw. komercyjnej. I tu, nie złosliwie: Zaproszenie na wystawę Maryli Dubiel w Galerii Bielak, oraz praca z 1987 roku autorstwa Friedricha Müllera. Podobne. Ale podobieństwa zdarzają się i największym. Co być może uda mi się pokazać w następnym poście. Ale tytułowe – po co? Pewnie trochę z ciekawości podobieństwa myślenia, trochę, by pokazać, ze projektowanie bizuterii to nie tylko sztuka uzytkowa, ale przede wszystkim trudna droga dochodzenia do własnego języka biżuterii, autentycznego, szczerego, mającego szanse nie być powtarzalnym.
Kolejna osobą 3pytaniową jest Philip Sajet: To pierścionek-dom, zawiera wszystko w jednym. Złoto, szkło, heban, kość słoniowa. 2005 Lubię: Giampaolo Babetto, Francesco Pavan, Otto Künzli, Pharaonic Jewelry, Karl Fritsch, Falko Marx, Detleff Thomas, Susanne Klemm, Betinna Speckner, Berhard Schobinger, Beate Klockmann, Ulrich Reithofer, Lalique, Dana Seaschuga, Lucy Sarneel, Manuel Vilhena, Barbara Paganin, Masao Takahashi, Manon van Kouswijk. Oni tworzą sztukę biżuterii oparta na ich własnej percepcji i interpretacji rzeczywistości. Autentyczna – to dobre określenie. Philip Sajet http://www.auquai.com/ http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=772
Another jewelry designer answering my 3 questions is Philip Sajet: This is the house ring, it is everyting in one. materials, gold, glass, ivory, ebony, 2005.
I like: Giampaolo Babetto, Francesco Pavan, Otto Künzli, Pharaonic Jewelry, Karl Fritsch, Falko Marx, Detleff Thomas, Susanne Klemm, Betinna Speckner, Berhard Schobinger, Beate Klockmann, Ulrich Reithofer, Lalique, Dana Seaschuga, Lucy Sarneel, Manuel Vilhena, Barbara Paganin, Masao Takahashi, Manon van Kouswijk.
They are making works of jewelery art based on their own personal perception and interpretation of the reality. Authentic is the right word.
Oficjalnie zapoczątkowaliśmy – my odbiorcy cykl spotkań w Galerii Bożeny Marki. Pierwszą z zaplanowanych wystaw sparowanych wypełniły prace Doroty Krzeszewskiej i Lu Pin. Dorota po ASP w Łodzi, po projektowaniu Biżuterii, Lu Pin po warszawskiej rzeźbie spotkały się na jednej wystawie. Kobiecej wystawie pełnej koloru i tkaniny. Projektantki zapraszają na osobiste spotkania wieczorne w galerii, dla chcących się spotkać, porozmawiać o biżuterii i nie tylko. Nie miałam sumienia robić czarno-białych fotografii, które uwielbiam. The official opening of a series of jewelry meetings in the Bozena Marki Gallery in Warsaw, Poland. The first dual jewelry exhibition was of Dorota Krzeszewska and Lu Pin. Dorota graduated the Academy of Fine Arts in Lodz (Poland) jewelry design and Lu Pin graduated the Warsaws sculpture department. They met in the same exhibition, a very feminine and colorful exhibition. I coudn't resist taking color photos, although I love black and whites...
Następną dawkę odpowiedzi zapewnia nam Eero Hintsanen z Finlandii: 1) W mojej biżuterii podążam dwiema różnymi ścieżkami. Pierwszą stanowią komiksowe postaci, które rysowałem odkąd miałem 5 lat. Postaci rozwijały się przez wiele lat, póki nie zdecydowałem, że za pomocą biżuterii będę je prezentował. Te prace to bardzo często komiksy pełne czarnego humoru. Dobrze to ilustrującymi przykładami są broszki Red Carpet i Bubble Bath Vip (na Klimt02). Ponieważ mój ojciec hodował świnie, najczęstrzymi bohaterami moich komiksów są właśnie te zwierzęta, o których zapewne wiem więcej, niż przeciętny człowiek. Moją pracę postrzegam także w kategoriach kontynuowania pracy rodziców, lecz w innym wydaniu. Zainteresowanie rogami jelenia także wyniosłem z dzieciństwa. Do tej pory zaprojektowałem pierścionki-rogi, a aktualnie pracuję nad nowymi projektami, które zostaną pokazane we wrześniu na naszej indywidualnej wystawie w Helsinkach. Zwykłem brać udział w polowaniach na łosie, gdy byłem mały, zatem i ta tematyka nie jest mi obca. Drugą stroną mojego projektowania jest ta bardziej poważna i brutalna w stylu, ubrana w agresywne formy. Najlepiej ilustruje to projekt Väki Vahva, który zrealizowałem wraz z projektantką mody Tanja Rovio. Ten rodzaj biżuterii zacząłem projektować w 1995 roku w Niemczech, gdy byłem gościnnym studentem w Hanau. Te prace także są silnie powiązane z moim dzieciństwem, które było jedną wielką przygodą w fińskich lasach, na wycieczkach w góry i nad jeziora, które to przygody wzbogacałem wyobrażeniami walk i zdobywaniem skarbów. Wyraźnie rozdzielam te dwa światy biżuteryjne, gdyż one prezentują dwa różne nastroje. 2) Z fińskich projektantów cenie prace Tuija Markonsalo, która obecnie projektuje nie tylko biżuterię. Miałem przyjemnośc spotkać ją w 1992 roku i obserwować, jak rozwija się jej własny styl. W jej pracach doceniam przede wszystkim szczerość, gdyż one wynikają wprost z jej osobowości, nie ze sztucznie przyjetej formy. Dla mnie artystą jest osoba o silnym charakterze, która tworzy własne projekty niezależnie od okoliczności, 3) Z zagranicznych projektantów lubię takich, którzy podobnie jak ja używają humoru i figuralności. Do takich zaliczają się m.in. Felieke van der Leest, Geraldine Fenn i najważniejszy dla mnie Bruce Metcalf. Podobnie jak w komiksach, tak samo w biżuterii doceniam umiejętność stworzenia własnego niepowtarzalnego świata, rozpoznawalnego mimo jego rozwoju i zmian. Metcalf był jednym z pierwszych projektantów, którego zauważyłem na początku swojej przygody z biżuterią 15 lat temu. Ma on wyczucie koloru, kompozycji i ruchu przy jednoczesnym zachowaniu precyzyjności szczegółu. Muszę jednak przyznać, że inspiracje do mojej biżuterii czerpię także z innych dziedzin sztuki. Jestem wielkim fanem komiksów oraz graffiti, które fotografuję, a także dizajnerskich zabawek. Zwykłem kolekcjonować zabawki z lat sześćdziesiątych, by teraz skupić się na współczesnym wzornictwie, które czuję, że jest estetycznie związane z moim projektowaniem. Eero Hintsanen www.chaoandeerojewel.com http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=8451 Another jewelry designer who answered my 3questions is Eero Hintsanen from Finland.: 1. the works I admire from my own designs, and why I have two very different styles and worlds I work with in my jewelry. The first one is comic related figures which I have always drawn since I was five. Those characters have been developed during many years, and I have decided to use jewelry as a media to show them to my audience. These pieces of jewelry are often little stories just like comics, and full of black humor. Good examples are Red Carpet and Bubble Bath VIP brooches. ( http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=8451 ) And the animal is normally a pig. That is because my father was a pig farmer, so I know a thing or two about them, probably more that average people. I find that it is a nice way also to show my root sand carry on my parents’ work in a very different format. My fascination to antlers also comes from my childhood. I have done antler rings, and now I'm working on new pieces which will be shown in September this year in our own exhibition in Helsinki. I used to participate at moose hunting when I was young, so this theme is also much deeper in me than just a theme I happened to pick up. The other side of my work is more serious and brutal in style with very aggressive forms. The best example is my Väki Vahva project that I did together with a fashion designer Tanja Rovio. ( www.vaki-vahva.com ). I started making this type of jewelry 1995 in Germany while I was a guest student in Hanau, and I have been doing them ever since. These pieces are strongly connected to my childhood which was one big adventure in Finnish forests filled with long trips to mountains and lakes with imaginary background stories about lost tribes, battles and treasures. I keep these two styles clearly apart because they present two very different moods. The styles are like people, sometimes happy and humorous, but sometimes dark and serious. 2. the works I admire from all of the designs from Finland, and why I admire very much the works of Tuija Markonsalo. She is now creating more other types of art, and only some jewelry, but I was fortunate to meet her already in 1992, and see how her style developed. I admire the fact that her pieces are very honest. The style she uses comes from herself, it is not just a style or technique she has adopted to look like an artist. For me good jewelry artist is someone that has a strong character, and who does her/his art no matter what. 3. the works I admire from around the world, and why I like people who use the style I represent also myself, meaning figures and humor, especially black humor. So naturally I like Felieke van der Leest and also Geraldine Fenn, but most important artist to me in jewelry is Bruce Metcalf. Just like in comic books, in jewelry I also admire people who can create they own style and characters, that you can recognize immediately, and has sort of continuity in it, even if the works develop and change. Metcalf was one of the first artist I noticed when I started to make my own jewelry fifteen years ago, and started to explore the world of jewelry and jewelry art. Metcalf is also very talented in colors, composition and movement in his jewelry. His details are very precise even if the style looks very free and careless. I have to also say that I get lots of influence and inspiration from other type of art and design. I am a big comic book fan and collector, and I also study and photo graffiti, stencils and other urban signs and landscapes. Also toys and especially designer toys are very interesting to me. I have previously collected old toys from sixties, and now I follow closely contemporary toy scene, which I feel is very close to my esthetics. Eero Hintsanen www.chaoandeerojewel.com http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=8451
Tak tak, to pierwsza osoba z naszego pięknego kraju, która odpowiedziała na 3 pytania. Oto odpowiedzi Jaśka:
Nie sposób precyzyjnie odpowiedzieć na twoje pytania. 3 ulubione prace?? nie da rady! zobacz, jak rośnie nasza grupa na flickrze! Już prawie 3 tysiące zdjęć! Ile na nich designerskich perełek! Co wybrać i jak? Tak więc w każdym pytaniu slowo ceniona zamienilbym na cenione i na tak własnie postawione pytanie podejmuję się odpowiedzieć. 1. Moje własne ulubione prace pochodzą z wystawy konkursowej PREZENTACJE 2004. Projekty te zostaly polubione również przez jurorów i nagrodzone pierwszą nagrodą. Jest to zestaw kilku broszek wykonanych ze srebra i spinaczy biurowych. Wydaje mi się, że prace te dobrze ilustrują mój osobisty sposób myślenia o biżuterii. W swojej formie bardzo graficzne, zawierają elementy naszej codzienności (spinacze), pozornie szarej i błahej, po odpowiednim przetworzeniu zyskującej nową funkcję i artystyczna jakość. Uważne obserwowanie otoczenia to dla mnie duża artystyczna frajda i okazja na twórczą inspirację. 2. Początki mojej pracy twórczej wiążą się, co oczywiste, z zachwytem nad pracami moich starszych kolegów. Wymieniłbym tu między innymi Jarka Westermarka, Jacka Byczewskiego, Piotra Cieciurę, Joachima Sokólskiego, Zofię i Witolda Kozubskich. Szczególnym zachwytem darzę prace Tomka Zaremskiego. Jego eksperymenty z matowym, brudnym srebrem, emalią, multiplikacją elementów miały wielki wplyw na moją drogę twórczą. 3. Najtrudniej odpowiedzieć na ostatnie pytanie. Mam wielu faworytów z zagranicy, wiele prac zrobiło na mnie duże wrażenie. Doskonała prostota formy prac Carla Daua, Giampaolo Babetto, Stefana Hemmerle wprawia mnie w nieustajacy zachwyt. Ostatnio jestem wielkim wielbicielem twórczości rosyjskich artystów z duetu mimi moscow. Ich kapitalna praca z formą, materią i kolorem są godne wielkiego podziwu i zazdrości. Jasiek Suchodolski www.suchodolski.pl www.zero925.blox.pl www.zero925.pl http://www.flickr.com/people/suchodolski/ The first Polish jewelry designer answering my 3 questions is Jasiek Suchodolski: There's no way to answer your questions precisely. 3 favorite works? No way! Look how huge is our flickr group, nearly 3.000 images! Lot's of interesting design – what and how to choose? Thus I would change the word favorite into favorites and that's how I am gonna answer. 1) The work I admire from my won design are brooches from the contest exhibition Prezentacje 2004 (Presentatios 2004). The got the first prize there. It's a series of silver brooches with stapler parts. I guess these brooches are a good example of my jewelry way of thinking. They are graphic in form and include a common item giving it another artistic meaning and value. Observing my surroundings gives me fun and inspires me. 2) The beginning of my jewelry designing is strongly connected to admiring lots of jewelry designs of my older colleagues. I would mention: Jarek Westermark, Jacek Byczewski, Piotra Cieciura, Joachim Sokólski, Zofia and Witold Kozubski. I specially admire the works of Tomek Zaremski, whose experiments with a mat, dirty silver, enameling and multiplications had a very big impact on my work. 3) It hard to answer the lest question. admire couple of foreign jewelry designers. Perfect simplicity of works makes me mention Carl Dau, Giampaolo Babetto and Stefan Hammerle. Recently I've adored the mimi moscow creations for their great work with form and texture. Jasiek Suchodolski www.suchodolski.pl www.zero925.blox.pl www.zero925.pl http://www.flickr.com/people/suchodolski/
Dalszy przegląd sklepowy. Jak do koralików możemy się nie przyznawać, tak internetu nie unikniemy. Internet nie znaczy inna jakość, tylko inne warunki – sprzedaży chociażby. Trunkt to kolejny zagramaniczny sklepik z biżuterią. Trochę koraliów się przewija, i trochę wszystkiego. Takiego niezdecydowania co do asortymentu nie popieram. Tak samo jak idealistycznie nie rozumiem angażowania malarstwa w galerię z biżuterią. A wiele galerii taką równowagę stara się utrzymać. To tak jak niektore dziewczynki noszą spódnice na spodnie. Kłopoty z podjęciem decyzji? Trunkt is an another place that sells jewelry. But not only. And this I don't understand. Some of the Polish galleries with jewelery try to integrate it with showing/selling paintings. kind of misunderstanding for me and a sign of troubles with making your mind up.
Następną osobą udostępniającą nam swoje odpowiedzi jest Julia deVille.
1) Ulubionymi pracamy spośród moich własnych są te z martwymi zwierzętami (taksydermia). Są one jak małe zwierzątka, które zawsze mogą być ze mną. 2) Z autralijskich projektantów lubię prace Williama Griffithsa (www.metalcouture.com)(tworzy on mały gotycki świat z metalu i kamieni) oraz prace Cassandy Chilton (http://www.hobartcity.com.au/hccwr/_assets/main/lib60029/catalogue_final.pdf). Ona projektuje piękne ogromne kamee z wylewanych płyt akrylowych perspexu, które jednocześnie są delikatne i silne. Ma niesamowite wyczucie piękna. 3) Projekty z poza mojego kraju, które lubię to projekty Karla Fritscha., który wg mnie jest prawdziwym innowatorem na polu Biżuterii. Na całym świecie jest znany ze swoich projektów biżuteryjnych. Pragne mieć jeden z jego pierścionków! Julia deVille http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=5860 Another person answering my questions is Julia deVille: 1) My favourite pieces of my own work are the ones that include taxidermy. They are like little pets to me that can be with me always.
2) In Australia I admire the work of William Griffiths (www.metalcouture.com). His work is meticulously detailed and so so beautiful. He creates little gothic worlds from metal and gemstones.
Kolejną osobą, która odpowiedziała na 3 pytania jest Yura Bylkov. Poznałam go dzięki serwisowi Flickr.com i pisałam niedawno o jego photoshopowym projekcie pierścionka. 1) Spośród swoich prac wybrał te, które najlepiej pokazują drogę, którą podąża oraz jego zainteresowania. Ponad to każda praca jest czescia innej serii. 2) Spośród prac projektantów ze swojego kraju, Yuri wybrał projekty Mi-Mi Moscow (Rosja) za ich przejrzystość i rozpoznawalność stylu. Wybrał także prace Alexandry Traube oraz Mary Mamkaevoy za ich lekkość. 3) Spośród prac z całego świata Yuri wybrał projekty Teda Notena oraz Giampaolo Babetta i Yoko Izawy. Yura Bylkov http://www.flickr.com/photos/ura000/ I kilka słów we własnej wersji jęz. angielskiego od Yury (nie do przetłumaczenia): I deeply respected Dominica! I want to thank you for your work Photos erleben you choose for your blog simply delicious! they helped me grow and bear new ideas, they pushed the limits of the possible! I want to wish you Good luck! Thank you very much! Yuri:)! Another person answering my 3 questions (tagged as 3pytania) is Yura Bylkov. I Met him on the Flickr.com site and wrote about his phoyohop sketch. 1) I chose these works of mine because they most clearly reflect my interests and development. Also, I have tried to show one work of one collection. 2) I admire Mi-Mi Moscow works because they sound on songs, they Living shape and line, Work want to consider, bright work, have distinct identity. Works of Alexandra Traube I like for their incredibly complex and at the same time clear plastic laconic. And the work of Mary Mamkaevoy I chose for their lightness, air, nevisomost. 3) The work Ted Noten I really liked because the effects of frozen liquid, as space is organized within each product-world zazerkalya. Giampaolo Babetto I like for geometry! All constructively succinctly, wonderful color work! Works by Yoko Izawa me remind some marine algae theme topic, or a macro world that I was very close for the soul! Yura Bylkov http://www.flickr.com/photos/ura000/ Couple of world from Yuri: I deeply respected Dominica! I want to thank you for your work. Photos erleben you choose for your blog simply delicious! they helped me grow and bear new ideas, they pushed the limits of the possible! I want to wish you Good luck! Thank you very much! Yuri:)!
Dla porównania dwie fotografie: 1) naszyjniki Antka Zaremskiego 2) naszyjniki Hermana Jüngera z książki autorstwa Ralpha Turnera The New Jewelry. Trends and traditions. wydanej 1985 roku. Prace są z 1980. Nic w przyrodzie nie ginie :) Just to compare: 1) the work of a Polish jewelry designer Antek Zaremski 2) the work of Herman Jünger from the 1980 from the book of Ralph Turner The New Jewelry. Trends and traditions (1985)
Dzisiejszy dzień obfitował w niecodziennie doznania. Po zdaniu ostatniego egzaminu w tym roku udałam się na odprężający spacer ulicą Chmielną w Warszawie. Turystyczne zagłębie kończy się ciekawie, kończy przy ul. Marszałkowskiej, Galerią Metal. Niestety, zanim tam dotarłam, moim oczom ukazał się porażający widok. Ci, co znają Zielonego Kota, poczują ten klimat dogłębniej. To przepastne miejsce zapełnione biżuterią wszelakiej maści bardziej z niższej niż z wyższej półki. Kto tam oczopląsu nie dostaje, ten mistrz. Szybkie spojrzenie na witrynkę i piorun z nieba! Na samym środeczku, środeczku środeczków pręży się dumnie bransoleta Pawła Kaczyńskiego! Kto, jak i dlaczego ją tam zaciągnął – nie wiem. Na pewno jednak była to przemoc. Wszczęłabym śledztwo. Zwłaszcza, że 20m dalej w Galerii Metal równie godnie pręży się ta sama bransoleta. Cen na szczęście nie porównywałam... Zielony Kot ( The Green Cat Shop) is a place in Warsaw (Poland) where you can buy nearly every kind of low-budget jewelry. Lots of things in a small place. In the middle, imagine my surprise, was Pawel Kaczynski's bracelet! What makes it even worse is the fact that 20m further is the Metal Gallery situated, which offers the same bracelet. Who, why and how brought this bracelet into that shop – no idea. But I would investigate this...
W trakcie omawiania szczegółów trójpytaniowych postanowiłyśmy z Willemijn de Greef zaprosić wszystkich doAtelier en Route (Quesnoy le montnant, Francja). Kilka słów o pracowni: Atelier en Route to inicjatywa trzech osób: Willemijn de Greef, Leo i Marij Bekkers. Marij i Willemijn – matka z córką – dwa razy do roku organizują kursy wykonywania biżuterii. Przez resztę roku studio oddawane jest do dyspozycji chętnym osobom. Atelier en Route pragnie stymulować projektantów biżuterii oraz studentów akademii sztuk pięknych, oferując im miejsce do pracy oddzielne od ich pracowni czy sal szkolnych. Atelier umiejscowione jest ok 200 km od Paryża na północny zachód, ok 10 km od wybrzeża (Somme, Picardy, Francja). Ze studia korzystać mogą zarówno umówione grupy jak i pojedyncze osoby. Pracownia jest w pełni wyposażona, także w piec ceramiczny. Zakwaterowanie jest możliwe na miejscu tak samo jak wyżywienie. Więcej informacji można uzyskać pisząc maila na adres: mail[at]willemijndegreef.nl lub info[at]atelierenroute.nl . Atelier organizuje także letnie kursy (więcej info www.workshopedelsmeden.nl). 20.07 – 25.072008 (27.07 w miasteczku odbywa się pchli targ zmozliwością wystawienia swoich rzeczy) Kurs wykonywania biżuterii dla osób zainteresowanych współczesną biżuterią (contemporary), zarówno początkujących jak i nie tylko. Podczas warsztatów rozpracowywany jest jeden temat, każdy jednak pracuje nad swoimi projektami, będąc jednocześnie pod okiem dwóch opiekunów: Willemijn de Greef i Marij Bekkers. € 485 – cena bez zakwaterowania (lunch, obiad)) € 585 – cena z zakwaterowaniem (lunch, obiad) Wiilemijn służy pomocą w szukaniu innego miejsca zakwaterowania, jak chociażby hotel, kemping czy miejscowy dom do wynajęcia z innymi uczestnikami. Willemijn de Greef www.workshopedelsmeden.nl Atelier en Route http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=8593 Poniżej foty z kursów oraz kilka przykładów biżuterii Wilemijn
When talking with Willemijn de Greef about my 3questions (tagged 3pytania in Polish) we decided to write about her jewelry workshops that take place in France: Residency at Atelier en Route Location: Quesnoy le montant, France Atelier en Route wants to stimulate jewellery artist and students of art academies by offering them a place to work in a different environment apart from their studio or school situation. The workshop is located in one of the stables on a former farmyard about 200km northwest of Paris, 10km from the coast in the department Somme (Picardy, France) The studio is available for individuals as well as for groups. The workshop is equipped with workbenches and tools. There is a kiln for porcelain and clay. Sleeping accommodation is available on the courtyard at the loft of one of the barns. You can also choose for the Bed and Breakfast at the house of the owners. More information and prices: mail@willemijndegreef.nl or info@atelierenroute.nl We will ask you to send a CV and portfolio together with your application. Next to the facilities for jewellery artists and students of art academies Atelier en Route organises workshops during the summer. ( Dutch website: www.workshopedelsmeden.nl )
Workshop at Atelier en Route 20th until 25th of July 2008 (27th of July there is a flea market in the village and the possibility to exhibit your work) A workshop in jewellery making for who’s interested in contemporary jewellery or wants to get acquainted with it. The workshop is suitable for beginners as well as advanced students. During the workshop there will be worked with a theme. Everybody is free to work on his/hers own project. You can work independently or/and get guidance from the two teachers; Willemijn de Greef www.willemijndegreef.nl and Marij Bekkers. € 485,- excluding sleeping accommodation € 585,- including a sleeping place at the loft (as long as availlable) We can help you find sleeping accommodation elsewhere; Hotel, Gîte (authentic house in the village to share with other participants), Camp- site etc. Prices include lunch and dinner. The bakery is two doors down the road. About Atelier en Route: Atelier en Route is a small-scale initiative of Marij, Leo and Willemijn de Greef. Marij & Willemijn; mother and daughter organise workshops jewellery making twice a year. The rest of the year they want to offer others the opportunity to make use of their studio. Marij and Leo de Greef, owners of the Bed & Breakfast welcome you with hospitality to Atelier en Route. Willemijn de Greef www.workshopedelsmeden.nl Atelier en Route http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=8593
Ulrike Ham to projektantka biżuterii, która ukończyła Wyższą Szkołę Projektowania w Pforzheim (1991-96). W galerii Skarbiec w Krakowie będzie miała swoją wystawę, której wernisaż odbędzie się 13 czerwca. Tak pisze o swoim projektowaniu biżuterii:
Tworzenie biżuterii z pergaminu jest procesem fascynującym i nieprzewidywalnym. Pergamin nie jest zwyczajnym materiałem, jaki możemy otrzymać w standardowej postaci. Jest to materiał uparty, tajemniczy i pełen życia, który nieustannie mnie zachwyca i inspiruje. Odnoszę wrażenie, że za każdym razem odkrywam go na nowo, poznaję jego nowe cechy i możliwości.
Pergamin zastąpił papirus – materiał stworzony dla przekazywania pisanych informacji, około 250 roku po Chrystusie. Uzyskiwany jest ze skór cieląt, kóz i owiec. Proces otrzymywania skóry z surowych skór zwierzęcych obejmuje zmianę struktury włókien poprzez garbowanie, celem zachowania elastyczności włókien. Przy wytwarzaniu pergaminu, proces ten jest celowo omijany. Pergamin uzyskuje swoje unikalne właściwości poprzez dokładne wysuszenie napiętej skóry. Pozostaje ona odrobinę elastyczna i nawet po wielu latach użytkowania nie marszczy się ani nie przerywa.
Pragnę w pełni zrozumieć pergamin, nieustannie badam i analizuję jego cechy. Oddziaływanie różnych czynników, takich jak wysoka i niska temperatura, wilgoć czy kwasy, doprowadzają pergamin do granic mechanicznej wytrzymałości. Z płaszczyzny uzyskuję formy trójwymiarowe i testuję na nich różne techniki barwienia i druku. Farbuję uprzednio pocięte kawałki w kąpieli barwnej i kiedy wciąż jeszcze są giętkie, kształtuję je i tworzę z nich biżuterię.
W czasie procesu barwienia pergamin kurczy się i przybiera różne kształty w zależności od swoich wewnętrznych wzorów i układu włókien. Moja biżuteria powstaje w chwili zawieszonej gdzieś pomiędzy naturalnym procesem formowania się pergaminu a moją artystyczną interwencją. I to jest ten moment, kiedy można zobaczyć czy efekt wart był wysiłku! Biżuteria, która pomyślnie przeszła ten ostatni test cieszy nasze oczy intensywnością koloru, szlachetnym kształtem i sprężystą lekkością.
Regularnie udaję się do producenta, aby wybrać materiał. Tylko tam mogę znaleźć odpowiedni wybór pergaminów. Zazwyczaj proces ten trwa wiele godzin, przeglądam setki skór, aby znaleźć te nieliczne, które spełniają moje oczekiwania. Znalezienie właściwego kawałka wymaga długiego doświadczenia w pracy z materiałem.
Tytuł wystawy: Colorium Kompilacja słowna: color – kolor, corium – skóra właściwa, którą wykorzystuje się do produkcji pergaminu.
Ulrike Hamm graduated in Pforzheim (1991-96). In Gallery Skarbiec in Cracow she'll have her exhibition (13th.06 is the opening). Few worlds form Ulrike: Making jewelry from parchment is a fascinating and unpredictable. It's not a usual material in a standard form but a stubborn, mysterious and full of life material that keeps inspiring me. I feel like discovering it and its possibilities again and again every time I work with it.
Kolejną osobą, która udzieliła odpowiedzi na 3pytania od Pań Przodem [:)] jest Jillian Moore: Słowo wstępu: Jestem podekscytowana, mogąc wziąć udział w tym projekcie. Myślę, że międzynarodowa wymiana zdań będzie bardzo zachęcająca dla wszystkich w to zaangażowanych! 1) Ciężko bardzo jest wybrać jedną pracę spośród swoich własnych. Zazwyczaj ostatnia praca jest tą, którą cenię najbardziej, ale są prace, które wyrażają specyficzne zmiany w moim projektowaniu, zmiany, które są dla mnie ważne. Wyróżnię dwie prace za to, co znaczyły dla mojego projektowania. Pierwsza, -Oid, powstała jako praca zgłoszona na potrzeby organizowanej przez Sama Gassmana akcji. Ten coroczny konkurs, S&am, zawsze sprawiał, że kierowałam się w nowe strony projektowania. Ta praca znaczy zmiany w mojej biżuterii, gdyż dzięki niej zaczęłam bardziej świadomie stosować techniki znaczenia powierzchni. W rezultacie stworzyłam serię malowanej biżuterii w technice electroforming. Druga praca, którą wyróżniam spośród swoich to Bilious. To jedna z ostatnich moich prac, zaprojektowana specjalnie na MFA Show w styczniu. Zaczęłam eksperymentować z aquaresin, co jest znacznie mniej toksyczne niż włókno szklane. Prace, które otrzymałam satysfakcjonowały mnie i były możliwe do wykonania w studio, które właśnie urządzam. Lubię powierzchnię tej pracy – składa się z warstw farby i erozji powierzchni, które także widoczne były w poprzednich pracach. Błyszczaca żywica i różnice w fakturach (wynikające z zastosowania np. miedzi) to to, co teraz zgłębiam. 2) Z całym szacunkiem do projektantów tworzących w Stanach Zjednoczonych, to Natalya Pinchuk zawsze była wielka inspiracją dla mojej biżuterii. Pamiętam, gdy jeszcze przed ukończeniem studiów miałam możliwość zobaczenia jej prac z emalią i plastikiem. To było cudowne móc zobaczyć rozwój tych prac w użytych materiałach i rozmiarach. Byłam zszokowana, gdy ujrzałam jej nowe filcowe prace, zaprezentowane na the SNAG Conference w Chicago kilka lat temu. Ostatnio natrafiłam także na prace Hilary Pfeifer. W jej pracach doceniam kolory i formy, jakie stosuje. 3) Jeśli chodzi o prace spoza Stanów Zjednoczonych to muszę przyznać, że wielu europejskich projektantów łączy postrzeganie biżuterii jako formy zabawy. Myślę, że wśród młodych projektantów amerykańskich takie podejście dopiero dojrzewa, lecz wciąż silne jest poczucie tradycji. Ela Bauer, Iris Eichenberg i Body Politics to projektanci, których prace cenię. Jillian Moore http://www.jillianmoore.net/ http://www.flickr.com/people/24933482@N02/
The third person answering my questions is Jillian Moore: I'm very excited to take part in your Blog Project. I think international conversations will be very encouraging for everyone involved! 1) It's very hard to choose one piece as a favorite! Usually the most current piece is my favorite, but I do have special ones that represent specific changes in my work that are important to me. I will say that the two enclosed are my favorites right now for what they've meant in my work. The first, -Oid, came out of a call for entry with work featuring words/language that was organized by a very good friend, Sam Gassman. His annual competition, S&am, has always made me push myself in new directions. The piece marked a change in my jewelry, and I began applying surface techniques more appropriately. It resulted in an ongoing series of electroformed and painted jewelry with printed taxonomy. The second piece that I feel really excited about is Bilious. I made this piece more recently for a series of jewelry pieces in my MFA Show in January. I was having anxiety about graduating and having far less equipment. I began experimenting with aquaresin, a far less toxic substitute for fiberglass. The resulting pieces were satisfying for me, and are very achievable to pursue in the basement studio I'm setting up right now. I like the surface of this piece--it has the layering of paint and surface erosion I liked on previous pieces, but the glossy resin and textural differences with the incorporation of felt and painted copper elements is something I'm exploring more now. 2) With regard to metalsmiths/jewelry artists within the US, Natalya Pinchuck has always been a huge inspiration to my work (http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=5899). I remember seeing the enameled pieces with plastic flower parts when I was an undergraduate. It's been wonderful to watch the work evolve and change in scale and materials. I was blown away when I saw her new felt pieces at the SNAG Conference in Chicago a few years ago. I've also recently found Hilary Pfeifer's work (http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=875). I like the colors and forms she's using. I see a lot of things in coming between our choices. 3) And the last question, metalsmiths/jewelry artists beyond the borders of my country, I would have to say I look there for more than within the US. I think there is a playfulness and irreverence that I find very satisfying that is shared by a lot of European artists. I would say that this is growing among younger artists in the United States, but there is still a very heavy tie to tradition that can be frustrating for me sometimes. I love Ela Bauer (http://www.elabauer.com/), Iris Eichenberg (http://www.iriseichenberg.nl/), and Body Politic (http://www.klimt02.net/showcase/index.php?item_id=10687). Jillian Moore http://www.jillianmoore.net/ http://www.flickr.com/people/24933482@N02/
Jako druga z odpowiedziami na (otagowane) trzy pytania zgłosiła się do mnie Mirla Fernandes:
1) Wciąż mam silny związek z moją pierwszą kolekcją obiektów z lateksu. Pracowałam nad nimi od 2003 do 2005 roku. Z nimi miałam możliwość wzięcia udziału w Schmuck International Trade Fair oraz zorganizowania indywidualnej wystawy w Galerii Biro. Praca nad tą kolekcją była bardzo wciągającym procesem, introspektywnym i głębokim, który zakończył się cyklem fotografii w moim atelier. Miałam wtedy okazję przetestowania biżuterii na ludziach. Często się bowiem zdarza, że po zrobieniu biżuterii, sprzedajemy ją i nie mamy okazji zobaczyć, jak się prezentuje na innych osobach. Cieszyłam się chwilami obserwacji, gdy ludzie znajdowali nowe sposoby noszenia mojej biżuterii (nawet intencją jednej z moich kolekcji było właśnie sprawić, by poszukiwano nowych miejsc noszenia biżuterii, bliskości ciała.) Spośród prac z tej pierwszej kolekcji wybrałam żółty naszyjnik w dwóch wersjach użycia, wymyślonych przez moją koleżankę.2) Jeśli chodzi o biżuterię z Brazylii wspomnę nie o jednej pracy, ale o pracach autorstwa projektantów, których spotkałam w zeszłym roku na Projeto Nova Joia (New Jewellery Project). Na wstępie muszę jednak wspomnieć, że w Brazylii wciąż raczkujemy jeśli chodzi o współczesną biżuterię. Większość projektantów związana jest z przemysłem bądź powtarzając swoje wzory na wciąż nierozwinięty rynek biżuterii, nie pogłębiają języka wyrazu w projektowaniu biżuterii. W Brazylii nie ma galerii z biżuterią, świadomości odbiorcy na tego typu biżuterię i dopiero co rozpoczynamy działalność edukacyjną w zakresie projektowania biżuterii. Pomimo tego jednak rozpoczęłam projekt biżuteryjny wraz z Bettiną Terepins i Andreą Elage. Rozpoczęliśmy poszukiwania projektantów z twórczym podejściem do biżuterii. Dzięki temu właśnie poznałam bardzo interesujących ludzi m.in.: Bia Saade, Claudia Cucchi, Beth Franco, Kika Salma Nasser. Wybrałam tutaj do prezentacji prace Renaty Porto (która studiowała w Portugalii i rozwinęła poetycką ekspresję na podobieństwo portugalskiej), Rity Vidal (wspaniałej i ironicznej projektantki komentującej przemysł odzieżowy) oraz Mariany Dupas (przekraczającej granice biżuterii w fotografii). 3) Na świecie jest tak wielu projektantów, których cenię, że trudno mi wybrać tylko jednego. Wspomnę zatem o nazwiskach 3 projektantów uzanych, którzy są dla mnie nieustającą inspiracją: Gerd Rothmann, Ruudt Peters i Johanna Dahm. Chciałabym skomentować prace Johanny, gdyż miałam możliwość bycia jej studentką w Pforzheim, co jest bardzo ważnym wydarzeniem w moim życiu. Ciekawą rzeczą u projektantów, którzy maja wiele ciekawych pomysłów, jest móc zobaczyć jak one się rozwijają w czasie. I to właśnie możemy obserwować w pracach ze światłem u Johanny Dahm. W 2000 roku miałam okazję odwiedzić jej atelier w Zurichu i zobaczyć jej prace ze wszystkich etapów, jakie przechodziła. Kulminacją były prace w złocie wykonane w technice afrykańskiej. To cudowne móc zobaczyć jak po latach dotarła do złota nie tylko jako materiału, ale jako źródła światła w biżuterii. Mirla Fernandes http://www.mirlafernandes.com/ http://www.flickr.com/people/mirlaf/ http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=5309
The second one to answer my three questions is Mirla Fernandes: 1) I still have a strong connection with my first collection of latex pieces. They were developed during 2003 and 2005. With them I had the opportunity to be part of Schmuck International Trade Fair and also have an individual show at Galerie Biro. But before that, making the entire collection was such an involving process, a very deep and introspective one that has culminated with a series of photographs at my atelier when I had the chance to test the pieces in people. We often make jewelry and we prove them ourselves, then they get sold and we don't see how they look on other people. But on that occasion I could enjoy this feeling and best of all, I could see that people also enjoyed finding ways to wear them (once one of the intentions of the collection was to find its use and get in closer touch with its own body). Among the pieces I selected this yellow one, showed here with two different possibilities of use according to this dear friend of mine.2) About my country I should mention not one but the all the works of the designers I met last year during Projecto Nova Joia (that means New Jewelry Project in portuguese). I should tell you first that here in Brazil we are still on baby steps concerning art jewellery. Most of jewellers are connected to industry or have a craft approach towards jewellery, meaning with that: repeating a lot their designs, concerned with the small market of design shops, not developing an artistic language. We don't have jewellery galleries, a collector mentality for this type of jewellery and we are starting to have jewellery design courses (mainly to serve to the industry). Despite this scene I started this project of jewellery exhibitions with another jewellery designer (Bettina Terepins) and Andrea Elage (a designer entrepreneur) intending to find here designers with an artistic approach in jewellery. That's when I met very interesting people that I should mention to you: Bia Saade, Claudia Cucchi, Beth Franco, Kika Alvarenga, Lucia Abdenur, Mariana Dupas, Renata Porto, Rita Vidal and Salma Nasser. I should point out the works of Renata Porto (that has studied in Portugal and has developed a poetic expression very similar to the portuguese jewellery), Rita Vidal, a brilliant and ironic young designer with her comments upon fashion industry and Mariana Dupas, going beyond borders and discussing jewellery through photograph. 3) There are so many good works around the world and it is difficult to select only one, names keep popping in my mind..I would like to mention 3 names of very stablished designers that are always a source of inspiration:Gerd Rothmann, Ruudt Peters and Johanna Dahm. I would like to comment on Johanna's work because I had the great chance to be her student for a semester in Pforzheim, and this was a very important experience in my life.The good thing about an artist that has many great works is to see how their poetic thinking has developed in time. And this we can see about the works of Johanna Dahm and her research of light. In 2000 I had the opportunity to be at Johanna's atelier in Zurich when she showed me (and other students at the time) pieces from all her phases ,culminating in the gold ones, made in the african technique. It is so wonderful to see how, after years of research, she arrived at gold , not only as a material, but also as the primary source of light in jewellery. Mirla Fernandes http://www.mirlafernandes.com/ http://www.flickr.com/people/mirlaf/ http://www.klimt02.net/jewellers/index.php?item_id=5309
Design by Christophe Burger (single photo) and Malysz design (the whole series) Lubię, gdy ktoś pracuje cyklami. Gdy myśl rozciągnięta jest na poszukiwanie odpowiedzi na jeden temat, ta odpowiedź staje się pełniejsza. Prace odpowiadają jedna za drugą, w różnych kombinacjach podkreślaja co rusz inne swoje walory. A wystarczy byle pretekst, błahostka, by rozpocząć poszukiwania. Choćby punkt. Linia. Skojarzyłam prace dwóch projektantów: Christophe Burgera i Piotrka Małysza. Obie są rozpatrywaniem kompozycji w oparciu o kontrast faktur. I obie w uproszczonych formach sięgają po podobną, pofalowaną płaszczyznę, co jednak nie powoduje podobieństwa charakterów tych kompozycji. Christophe, siegając po silny punktowy kolor, wprowadza dodatkową wartość, która odwracając uwagę od faktur, podkreśla ich kolorystyczne uwarunkowania. I enjoy watching people working in series. When a thought searches for several answers for one questions, the answer seems to be more absolute, more complete. And it's just a matter of any excuse to start thinking in series, like e.g. a line. I associated works of two different designers: one, French, Christophe Burger and one Polish – Piotr Małysz. They both look for a composition based on a contrasts of textures. And both find it in contrasting a pleated plane within simple forms. But it doesn't mean they receive the same results. Christophe, using color signs, introduces another type of value in his works, but this value both diverts our attention form the texture and emphasis its color backgrounds. As Christophe says:
As a matter of fact I did a whole series of jewelry pieces and objects based on that principle (the interpenetration of two squares with one broken). The show was a national exhibition in Avignon organized by the Arts Déco in Paris, in a marvellous place "La Chartreuse de Villeneuve-lez-Avignon". Some kind of a Cloister-Castle place. I had 5 squares, starting from a pin (5x5cm, with silver, gold broken angle and square diamond at the intersection), then a 10x10cm one, a 20x20cm one in grey rubber, steel and hematite with a detachable pin (one detail at the border between the 2 squares becoming a pin in itself), a 30x30 in wood, partly burnt, and a final 50x50 in sandblasted white marble.
(design by Andrzej Boss)
