Kolejną, uprzejmą odpowiedzieć na 3 pytania osobą, jest Artur Hash:
Pozwól mi najpierw podziękować za zaproszenie do wzięcia udziału w tym projekcie. eśli chodzi omoje ostatnie prace, to one angażują technologię. Uwielbiam używać komputerów, drukarek trójwymiarowych, cięcia laserem. Najciężej jest sprawić, by te maszyny zrobiły to, co Ty chcesz uzyskać. Poświęcam godziny projektując i poprawiając projekty. Stwarzam wtedy modele i części, które nawet sklejam, by zobaczyć, jak będą razem wyglądać. Uwielbiam prace, które w ten sposób powstają. Bywa, że prace się nie udają. Myślę jednak, że cały proces jest tą częścią pracy, która mnie najbardziej interesuje. Mnóstwo ludzi jest przeciw stosowaniu nowych technologii, twierdząc, że zabierają one pracę rąk z projektów. Myślę, że ci ludzie nie usiedli tak naprawdę nigdy i nie zaprojektowali niczego na komputerze. To ciężka praca i długi proces. Jako, że mam wykształcenie w pracy z metalami, mogę śmiało powiedzieć, że jest ona podobna do np. modelowania w glinie czy w kartonie. Niewielką różnicę stanowi fakt, że narzędziem jest myszka komputerowa. Dla mnie technologia znaczy produkcja masowa. Ostatnio skupiam się na zagadnieniu jak technologia zmienia wartość produktu ręcznie zrobionego. Ostatnim moim projektem jest praca w plexi, która jest cięta w i składana w formy pierścionków o różnych kształtach i rozmiarach. W galeriach są one prezentowane niezłożone, w oryginalnym formacie plexi. Jeśli ktoś chce kupić taki pierścionek, musi sam go zbudować. Coś mniej więcej jak samoobsługa. Pierśconki są zamieszczone razem na dużej plexi. Im bliżej środka tej plexi, tym pierścionki są bardziej skomplikowane i droższe. Ostatnie stadia jeszcze nie powstały, gdyż to jest duży, na ponad 100 pierścionków projekt. To gra z ideą produkcji limitowanej, a także refleksja nad wartością przedmiotu, gdy podważa się jego istnienie.
Projektanci, których cenię z mojego kraju: the Nervous System. Ich strona internetowa jest świetna. Odwiedzający mają możliwość wglądu w proces tworzenia biżuterii za pomocą interaktywnego programowania. To skomplikowane działania, które prowadzą do stworzenia pięknych wzorów przekładanych potem na język biżuterii. Oni także ponad to używają lasera do cięcia, tak jak ja. A to ciekawe móc zobaczyć, jak inni projektanci używają tej samej technologii w swoich pracach.
Projektanci z innych krajów: prace Katji Prins zawsze mnie interesowały. Kształty, które tworzy oraz materiały, których używa są zawsze specjalne, zwłaszcza plastikowe części. Drugą projektantką, która pracuje w ciekawych formach jest Mari Funaki. Przed długi czas miałem obsesję minimalnych prac w ciemnej tonacji, a gdy się tę estetykę użyje w biżuterii, osiaga się ciekawe efekty. Cenię także prace Mikiko Minewaki: zapalniczkę i misę do zupy miso.
Another person answering my 3-questions (tagged above) is Artur Hash:
Let me first thank you for asking me to be involved with your project. My current work involves technology. I love using computers, 3Dprinters, laser cutters and CNC routers! The hard part is making these machines do what you want them to do. I spend hours and hours designing and redesigning. I make models and parts of parts. Sometimes I even glue finished pieces together just to see what they would look like. I love the work that comes out of this process. Sometimes the pieces are successful and sometimes they are not. I guess the process is the part that excites me the most.
A lot of people are anti technology and says it removes the hand from the handmade. I don't think these people have ever sat down and modeled something on a computer before. It is a pain staking process that takes a long time. There is a lot of problem solving and visualization that is involved. Having a very traditional education in metals I can say the process is very similar to making a model in clay or cardboard. It’s just a little different. Instead of a carving tool you have a mouse.
To me technology means mass production. I have been messing around with the idea of the multiple for a long time. My current work deals with how technology changes the value of a handmade object. I have a series I am currently working on where a large sheet of plexi-glass is cut into rings of all different shapes and sizes. These rings are all connected with tabs forming a large sheet. This whole sheet is sent to a gallery where it is hung on the wall or shelf. When someone wants to purchase a ring they have to snap it off when they buy it. Almost like a self service type of thing, working form the outside of the sheet to the inside. This alters the whole piece changing it as the rings are sold. When you get closer to the center of the large sheet the rings are more complex and more expensive. This piece has not yet been made but is in the works (again design, redesign). It is kind of a large project that would incorporate 100 or so different rings. It plays with the idea of limited production as well as how valuable an item becomes as its existence is questioned. Also the piece only becomes valuable when the more of the parts are sold off.
As far as designers from my country:
Right now I am excited about the Nervous system (http://n-e-r-v-o-u-s.com/). Their website is great. Visitors are asked to investigate their process using custom interactive programming. These programs mimic molecular build up using a physics simulator which works with point particles and applied force. It is complex stuff but produces a beautiful pattern that is eventually made into jewelry.They are also using some of the same processes that I am (laser cutters). It is always interesting to see how other jewelers apply this technology to their work.
Jeweler's from other countries:
Katja Prins has always made interesting work. Her use of shape and alternative materials is always interesting and unique, especially the plastic model parts. Another designer that uses awesome shapes is Mari, Funaki. For a long time I had this obsession with dark minimalist art and when combined with jewelry it is a great combination. I also love Mikiko Minewaki's work. The cigarette lighter and miso bowl pieces specifically. There is just something about European designer's work that seems less convoluted to me. I think for years American jeweler's have been tagged with being mostly narrative which seems like an old notion now. Everyone over here has been looking at things over there for years and I think there are a lot of great things happening because of it.
